Waar mensen werken worden fouten gemaakt. Dat tegeltje hing bij mijn oma in de wc. Een bruine met witte letters. Spuuglelijk vond ik het, maar wel waar. Tenminste, dat is mijn mening. 

Vandaag is een van mijn eerste eigen zittingen. We gaan het hebben over het verlengen van een ondertoezichtstelling en machtiging uithuisplaatsing. Voor mijzelf is het een spannende zitting, omdat ik de zaak heb overgenomen van een collega die uit dienst is gegaan en ik voor mijn gevoel nog niet voldoende op de hoogte ben van het torenhoge dossier in de langlopende zaak. Ik kan daar niets aan doen, maar voel me er toch schuldig over.

Bedreigingen zijn helaas een harde realiteit voor veel jeugdbeschermers.

Huilend kijk ik naar mijn telefoon. Zei je nou echt wat ik denk dat je zei? Was dit nou de druppel die de emmer deed overlopen? Serieus? 
 

Jij, ja jij hebt het me echt moeilijk gemaakt. Was die snee in je keel nou echt nodig? Jij bent er één op mijn lijstje met vergeet-ik-nietjes. Jongeren waar ik nog met regelmaat aan denk. Het spijt me dat ik je op dat moment niet kon helpen. Maar ik ben ook maar een mens en jij raakte mij te veel, daarom moest ik stoppen, hoe moeilijk ik dat ook vond.

De stoep staat vol met mensen. Vooral buren. Maar ook politie. Ik denk wel acht man. Allemaal voor jou, een jongen van vijftien jaar. Want de situatie is inmiddels zo geëscaleerd, dat het thuis niet meer veilig is. Niet voor jou, maar ook niet voor je omgeving. Dus heeft de kinderrechter besloten dat je per direct uit huis moet. Daarom sta ik hier, ik ben vanaf vandaag jouw Jeugd- en Gezinsbeschermer.

Machteloos zie ik hoe jij jezelf keer op keer van het leven probeert te beroven. Je hebt heel dringend hulp nodig, maar waar?

Ik heb noodkreten voorbij zien komen, ook vanuit onze eigen organisatie. Echter heb ik deze onderwerpen al aangekaart in mijn eerdere blogs. Tijd voor iets anders!