Ik ben betrokken bij een moeder die een baby heeft gekregen waarvan we niet weten wie de vader is. De moeder heeft besloten dat zij niet zelf voor het kindje wil gaan zorgen. Dat is een verdrietig proces waarin zij begeleid wordt door het Fiom. Wanneer een moeder aangeeft niet voor haar baby te willen zorgen, is het belangrijk om ook te kijken of de vader dat misschien wel wil. Samen met moeder gaan we daarom op zoek naar de vader. 

Jij hebt ons klem. Vier jaar lang hebben we met elkaar gebouwd. En nu het goed genoeg gaat, en we willen afschalen, weiger je ons te laten gaan. 

Ik sta bij je aan de deur. Vandaag al voor de derde keer. Maar je bent niet thuis. Ik heb je gebeld en ik heb je gemaild. Dat is niet gelukt. Je neemt niet op en ik krijg geen reactie. Ik heb ook je voicemail ingesproken. Een beetje vaag, dat klopt. Want ik weet niet zeker of dit wel jouw nummer is. Ik heb je uiteindelijk zelfs een brief geschreven om aan te kondigen dat ik vandaag langs zou komen.

Mijn to do-lijst is meer dan een A4 lang. In mijn mailbox zitten 84 ongeopende mailtjes. Mijn WhatsApp heeft 19 onbeantwoorde berichten. Teams heeft vier berichten te lezen. In ons registratiesysteem staan 17 notificaties voor me klaar. Drie afspraken in mijn agenda.

Een voorlopige ondertoezichtstelling én een crisis uithuisplaatsing. De Raad voor de Kinderbescherming belt ons om over te dragen. Mijn collega en ik hebben weinig informatie, maar er moet wel gehandeld worden. Het raadsrapport is zeer kort. Jij bent in ieder geval een klein jongetje van 9 jaar die niet meer bij zijn opa en oma kan wonen. Mijn collega en ik zitten in de auto naar jou toe. Onderweg leest zij me voor uit het summiere dossier dat wij tot onze beschikking hebben. Er is weinig informatie, je bent niet eerder in zicht geweest bij het wijkteam, Veilig Thuis of bij ons. 

Waar mensen werken worden fouten gemaakt. Dat tegeltje hing bij mijn oma in de wc. Een bruine met witte letters. Spuuglelijk vond ik het, maar wel waar. Tenminste, dat is mijn mening. 

Je verhaal doet me verdriet. Toen jij tien jaar geleden achttien werd, eindigde de voogdijmaatregel per direct op jouw verjaardag. Dus ik moest je loslaten, ook al voelde ik dat je kwetsbaar was.

Huilend kijk ik naar mijn telefoon. Zei je nou echt wat ik denk dat je zei? Was dit nou de druppel die de emmer deed overlopen? Serieus? 
 

Verwaarlozing is ook kindermishandeling. Het is niet altijd zichtbaar. Dat was ook zo bij jou Daan. Je had altijd nieuwe kleren, ging naar de kapper en kreeg te eten. Toch was het zo onveilig thuis dat je daar niet kon blijven wonen, hoe graag ik het je ook had gegund.

Je zegje doen in een rechtszaal is voor iedereen spannend. Maar helemaal voor een kind van tien jaar met ouders die in een complexe scheiding zijn verwikkeld. Het is wel heel belangrijk dat hun mening wordt gehoord, want zij kunnen als geen ander vertellen welk effect het gedrag van de ouders heeft op hen. Daarom help ik hen als jeugdbeschermer zo goed mogelijk om dit te doen. Bijvoorbeeld bij de zusjes Cynthia en Michelle.