Zie jij mij? 

Daar achter dat raampje. 

Je bent nog zo jong, 14 jaar. Je zit opgesloten, achter een groot hek met prikkeldraad. 

Ik weet niet achter welk raampje jij staat wanneer ik achterom kijk en zwaai tot een volgende keer. Maar ik zwaai. 

Dit vind ik zo lastig aan mijn werk. Om jongeren zoals jij, zo jong, opgesloten achter te laten.  

Niet altijd. Want als je iets ernstig strafbaars hebt gedaan, ga je de cel in. Zo werkt het. Jij hebt iemand neergestoken tijdens een langlopend conflict tussen twee groepen, waar jij deel van uitmaakte.  

Maar wat als je opgesloten zit, terwijl je nog zo jong bent en als je al zoveel hebt meegemaakt? Je probeert te overleven.  Wat als je gehandeld hebt uit onmacht? Of omdat je zelf net zo goed slachtoffer als dader? Ja dan is het nog steeds strafbaar om iemand anders lichamelijke en of psychische schade toe te brengen en verdien je ook gewoon nog steeds straf. Maar wat doet het met iemand die op zo'n jonge leeftijd wordt opgesloten? Soms zelfs al op je twaalfde? 

Ik sta naast je 

Ik werk als jeugdreclasseerder om jongeren zoals jij, die de mist in zijn gegaan, te begeleiden en te ondersteunen bij herstel. Om je te helpen weer positief naar de toekomst te kunnen kijken. Dat is niet makkelijk als de maatschappij een beeld over je gevormd heeft en allemaal vreselijke dingen over je zegt. Zeker nu de mogelijkheid er is via social media overal op te reageren. Jij ziet die berichten ook. Soms moet je dood volgens mensen, of voor de rest van je leven opgesloten worden. Naar een opvoedkamp gestuurd worden. Mensen zeggen van alles van achter hun computer, terwijl er vaak duidelijk bij staat dat je nog zo jong bent.  

Wat als je duizenden euro’s moet betalen aan schade, terwijl je dat helemaal niet kan? Als je zelf ook trauma hebt van wat er is gebeurd? Of wanneer je niemand om je heen hebt vanuit eigen netwerk die je steunt en je kan helpen? Of wanneer je erg bang bent voor pay back? 

Verkeerde afslag 

Hoeveel kans heb je dan nog? 

"Dan had je maar niet iets strafbaars moeten doen". Dat klopt.  
Maar dat is niet altijd een makkelijke keuze voor de jongeren die ik in mijn werk zie.  

Dat geldt niet voor allemaal, want sommige jongeren weten heel goed wat ze doen of lijken bewust te kiezen voor het criminele pad. Maar ook deze jongeren weten niet altijd meer hoe te stoppen als ze eenmaal die verkeerde afslag hebben genomen. 
 

Getekend 

Jij bent veertien jaar en getekend voor het leven. Net als je slachtoffer.  

Je zult moeten leven met wat je hebt gedaan en de gevolgen daarvan moeten dragen. Geen makkelijke weg, maar wel mogelijk. Dat heb ik vaak genoeg gezien en daarvoor doe ik dit werk.  

Jij bent niet je delict! Je bent meer dan dat en ook jij verdient zicht op een positieve toekomst. 

Ik zie jou! En ik ben er voor jou tijdens jouw traject. En ik hoop dat de maatschappij ook twee keer nadenkt voordat zij haar oordeel vormt.