Jij hebt ons klem. Vier jaar lang hebben we met elkaar gebouwd. En nu het goed genoeg gaat, en we willen afschalen, weiger je ons te laten gaan. 

Wat een contrast met onze eerste ontmoeting. Ik kwam toen net terug uit de ziektewet nadat ik een tijd uit de running was omdat ik was gebeten door een hond. Samen met mijn stagiaire ging ik op pad. We kregen een nieuwe zaak, en dat was die van jou. Wij belden aan en jij deed open. Op dat moment barstte de chaos los. 

We hoorden geblaf. Dat was voor ons een verrassing, want in de raadsrapportage stond niets over een hond. Terwijl ik probeerde rustig te blijven, zoals ik inmiddels had geleerd in mijn training over honden, schoten zowel mijn stagiaire als oma – die ook aanwezig was – in de stress. Oma riep uit: die hond moet in de bench! Mijn stagiaire probeerde mij af te schermen. En jij stond daar en genoot van de hectiek. “Dit gaat echt heel erg lekker”, moet jij hebben gedacht. 

Eenmaal binnen nam jij plaats op wat ik inmiddels weet dat jouw favoriete stoel is, je stak en sigaret op en zei alleen maar: “Kunnen we beginnen? Dan kunnen jullie daarna weer oppleuren.”  

Inmiddels zijn we vier jaar verder en komen we niet meer van je af. En niet omdat het niet lukt om de situatie te verbeteren. Integendeel: eigenlijk gaat alles goed. Jouw kind zit in een netwerkpleeggezin en daar heb je vrede mee. Ook komt er hulpverlening bij jou thuis. Daar vind je wel wat van, maar je laat hen binnen. Wat ons betreft kunnen we de gedwongen hulp gaan afbouwen. Maar afspraken maken in het vrijwillig kader, daar werk jij niet aan mee. Met als gevolg dat de Raad voor de Kinderbescherming geen toetsing kan doen om de ondertoezichtstelling af te sluiten, en het wijkteam de zaak niet kan overnemen.  

Dus, daar heb je me. Waar je in eerste instantie niets van me moest weten, ben ik nu de enige met wie je nog wil samenwerken. En mijn stagiaires natuurlijk, waarvan je er de afgelopen jaren ook een hoop hebt gezien. Als ik er niet ben, zo zeg je, dan zijn zij ook welkom. Maar één ding is wat jou betreft zeker. Bij De Jeugd- en Gezinsbeschermers ga jij niet meer weg.