Je hoort er niet bij. Wie ziet jou? 

Ken je dat gevoel? 

Je wilt er zo graag bij horen, bij dat stoere groepje. Die jongens met die mooie kleren en de vetste schoenen. Jij ziet ze staan en denkt “zij hebben het goed voor elkaar”. Ze hebben geld en rijden mee in mooie wagens. 
Je komt thuis en schopt je afgetrapte schoenen gauw in de kast en de jas die je al een tweede jaar draagt gooi je neer in de gang.  

Op je kamer denk je na over hoe het zou zijn. Je hebt je ouders al een paar keer gevraagd om nieuwe kleding, maar die geven aan dat het er even niet in zit. 
Op je telefoon zoek je en scroll je doelloos, je gaat nergens heen en je kijkt niet eens echt.  

Dan word je aangetrokken 

Je wordt erin gezogen. Een filmpje met stoere gasten. Eentje herken je. Het lijkt wel een oproep. "Kom erbij, het kost niets en je krijgt er wel een hoop voor terug." 
Je voelt je eenzaam op je kamer.. is dit de weg naar buiten? Even langsgaan en kijken kan geen kwaad toch? 
 
Erbij horen 

Je wil erbij horen, dat voelt goed. Euforie neemt het over. Dat ging makkelijk. Je stuurde een appje, werd toegevoegd aan een groepje en daar zijn die vrienden waar je naar op zoek bent. 
Maar om er echt bij te horen en respect te krijgen, moet je wel laten zien wat je waard bent. Wat kan het kwaad om zelf ook een beetje stoer te doen, ondanks dat het je niet helemaal past? Een appje sturen naar die ene domme gast is niet zo moeilijk toch? 

Duimpjes omhoog 

"Respect, we kunnen je goed gebruiken. Je durft en bent niet bang, maar stoer."  

Zelf geloof je er ook steeds meer in. Je trekt steeds meer met je nieuwe vrienden op. Je mag een jas lenen, want dan zie je er net zo cool uit. Je bent nauwelijks meer op je kamer te vinden, want je bent altijd buiten. Je ouders zijn blij, want ze zien je opbloeien, maar er zijn ook zorgen.. want waar ben je allemaal mee bezig? Je praat de zorgen uit hun hoofd, want er is echt niets aan de hand. 

En nu? 

Nu voel je angst, bent bang. Eenzaam zit je op je kleine kamer. Je voelt je dom en allesbehalve stoer. Het ging snel mis en veel te ver. Je liet je verleiden tot meer, van appjes ging het naar een ander opzoeken en bang maken. Vervolgens ging het naar een duw en een schop.. en nog verder dan dat. 

Wat onschuldig leek, werd schuldig 

Schuldig aan een strafbaar feit. Die kleine kamer is een cel in een JJI. Dat terwijl je pas 13 jaar oud bent. Je zit er nu al twee weken en weet niet of en wanneer je naar huis mag. Je wordt verdacht van poging tot doodslag omdat je iemand hebt gestoken. Je wilde er alleen maar bij horen. Die stoere jongens, waren echter niet zo stoer als ze leken. Jij was zo onschuldig als je was. Slachtoffer van eenzaamheid in het ongeziene. Daar hebben die gasten goed gebruik van weten te maken. 
 
Weg terug 

Je verlangt naar de weg terug naar je kamer thuis bij je ouders. Hiervoor zal je aan zware voorwaarden moeten voldoen. Huisarrest, avondklok, misschien wel een enkelband, die echt niet stoer is, maar alleen maar een vervelend blok aan je been. Je school moet je weer oppakken, al is dat lastig als iedereen weet wat er is gebeurd. Dus ook coaching is nodig, iemand die naast je staat en je kan helpen om weer onderdeel te zijn van het normale. Dat wordt geen makkelijke weg, maar jij kan het – als jouw jeugdreclasseerder geloof ik daarin. Ik geloof in jou. 

Eenzaamheid komt vaker voor dan je denkt 

Meer jongeren dan we denken voelen zich niet gezien en ervaren een vorm van eenzaamheid. Social media vult een leegte op, maar kan en mag geen vervanging zijn voor écht contact. De gevaren zijn groot op sociale media, dat is bijna altijd in het nieuws. 
Vanuit de jeugdreclassering zien we dat een positieve vrijetijdsbesteding zoals sport echt belangrijk is.  En het contact met school vanuit ouders. Dingen die logisch lijken, maar dat helaas niet altijd zijn. 

Als ik vanuit mijn rol een advies mag geven: luister, kijk en praat! Zorg dat jongeren niet ongezien zijn.