Ken je dat gevoel? 

Je wilt er zo graag bij horen, bij dat stoere groepje. Die jongens met die mooie kleren en de vetste schoenen. Jij ziet ze staan en denkt “zij hebben het goed voor elkaar”. Ze hebben geld en rijden mee in mooie wagens. Je komt thuis en schopt je afgetrapte schoenen gauw in de kast en de jas die je al een tweede jaar draagt gooi je neer in de gang.  

Op je kamer denk je na over hoe het zou zijn. Je hebt je ouders al een paar keer gevraagd om nieuwe kleding, maar die geven aan dat het er even niet in zit. 
Op je telefoon zoek je en scroll je doelloos, je gaat nergens heen en je kijkt niet eens echt.  

Daar achter dat raampje. 

Je bent nog zo jong, 14 jaar. Je zit opgesloten, achter een groot hek met prikkeldraad. Ik weet niet achter welk raampje jij staat wanneer ik achterom kijk en zwaai tot een volgende keer. Maar ik zwaai. Dit vind ik zo lastig aan mijn werk. Om jongeren zoals jij, zo jong, opgesloten achter te laten.

Er waren veel zorgen over de veiligheid in dit gezin. En dan met name over de rol van vader. Inmiddels blijft vader echter in beeld bij de GGZ, worden er zo nu en dan laagdrempelige huisbezoeken gedaan door de politie en kan de hulpverlener van de kinderen ook met vader in gesprek gaan. Dit betekent dat hij – ondanks eerdere terughoudendheid – nu betrokken blijft bij het leven van zijn kinderen. Een kleine, maar veelbetekenende stap richting veilig contact en een duurzame relatie. En dat is te danken aan het MDA++.

Jij hebt ons klem. Vier jaar lang hebben we met elkaar gebouwd. En nu het goed genoeg gaat, en we willen afschalen, weiger je ons te laten gaan. 

Ik sta bij je aan de deur. Vandaag al voor de derde keer. Maar je bent niet thuis. Ik heb je gebeld en ik heb je gemaild. Dat is niet gelukt. Je neemt niet op en ik krijg geen reactie. Ik heb ook je voicemail ingesproken. Een beetje vaag, dat klopt. Want ik weet niet zeker of dit wel jouw nummer is. Ik heb je uiteindelijk zelfs een brief geschreven om aan te kondigen dat ik vandaag langs zou komen.