Druk.jpg

“Kak, vergeten mijn voicemail af te luisteren!”

2 MIN READ
Miranda Broersen Miranda Broersen

Mijn to do-lijst is meer dan een A4 lang. In mijn mailbox zitten 84 ongeopende mailtjes. Mijn WhatsApp heeft 19 onbeantwoorde berichten. Teams heeft vier berichten te lezen. In ons registratiesysteem staan 17 notificaties voor me klaar. Drie afspraken in mijn agenda.

De start van een reguliere werkdag als jeugdbeschermer. Wat zal vandaag gaan brengen? In dit vak weet je ’s morgens vaak niet waar je ’s middags mee bezig zult zijn, maar daar houd ik van. Ik begin in ieder geval met het beantwoorden van de mail. Gestructureerd werken is hierin een must. Lezen, beantwoorden, categoriseren en als het enigszins kan meteen wegzetten onder de doelen in het plan van het gezin. Wat ik (nog) niet weet, daar zet ik direct een lijntje voor uit naar iemand die het antwoord wél weet. Dat kan mijn gedragswetenschapper zijn, iemand uit mijn team, mijn manager of onze teamondersteuner. En dan door naar de WhatsApps en de andere meldingen.

Daarna naar mijn afspraak. Ik heb, voor zover mogelijk, mijn gezinnen binnen dezelfde regio. Maar daar zijn altijd uitzonderingen op. Ik ga zoveel mogelijk op huisbezoek. Rij een half uur naar de afspraak, ben daar ongeveer een uur à anderhalf uur, en rij terug. Ik zet onze afspraken op de mail naar eenieder en ga door met mijn overige mails, nieuwe mails en de taken die ik nog niet had afgerond.

Wat ik het leukste vind aan mijn werk zijn de onverwachte dingen. Die moeten er dus tussendoor. Collega's die ondersteuning nodig hebben bij collegiale toetsing, een moeder met een plotselinge hulpvraag, een crisisoverleg via teams. Dat maakt ook dat ik waar ik vanmorgen aan begon, vandaag niet heb kunnen afmaken. Ik probeer onze teamondersteuner taken op te laten pakken onder mijn motto: “Stel niet uit tot morgen wat je vandaag door een ander kunt laten doen.” Maar het is altijd veel.

Vier taken van mijn to do-lijst gedaan, weer vier nieuwe erop. Startgesprekken, eindgesprekken, doelen bijwerken, schrijven, afspraken mailen, kaders stellen en op huisbezoek gaan. Afstemmingsgesprekken, bepalingen maken, bellen, vergaderen (met mijn collega’s moeilijke beslissingen maken), schrijven en weer op huisbezoek gaan.

Voor ik het weet zit ik ’s avonds alweer in de auto naar huis. Morgen weer een nieuwe dag. Met nieuwe mail, nieuwe WhatsApps, nieuwe meldingen in Teams en nieuwe notificaties in ons systeem.

Kak, vergeten mijn voicemail af te luisteren! Dat doe ik wel even in de auto. Ik bel je terug!

Artikel delen?
Zie jij mij?

Daar achter dat raampje. 

Je bent nog zo jong, 14 jaar. Je zit opgesloten, achter een groot hek met prikkeldraad. Ik weet niet achter welk raampje jij staat wanneer ik achterom kijk en zwaai tot een volgende keer. Maar ik zwaai. Dit vind ik zo lastig aan mijn werk. Om jongeren zoals jij, zo jong, opgesloten achter te laten.

MDA++

Er waren veel zorgen over de veiligheid in dit gezin. En dan met name over de rol van vader. Inmiddels blijft vader echter in beeld bij de GGZ, worden er zo nu en dan laagdrempelige huisbezoeken gedaan door de politie en kan de hulpverlener van de kinderen ook met vader in gesprek gaan. Dit betekent dat hij – ondanks eerdere terughoudendheid – nu betrokken blijft bij het leven van zijn kinderen. Een kleine, maar veelbetekenende stap richting veilig contact en een duurzame relatie. En dat is te danken aan het MDA++.

Klem

Jij hebt ons klem. Vier jaar lang hebben we met elkaar gebouwd. En nu het goed genoeg gaat, en we willen afschalen, weiger je ons te laten gaan. 

Laat jij mij binnen?

Ik sta bij je aan de deur. Vandaag al voor de derde keer. Maar je bent niet thuis. Ik heb je gebeld en ik heb je gemaild. Dat is niet gelukt. Je neemt niet op en ik krijg geen reactie. Ik heb ook je voicemail ingesproken. Een beetje vaag, dat klopt. Want ik weet niet zeker of dit wel jouw nummer is. Ik heb je uiteindelijk zelfs een brief geschreven om aan te kondigen dat ik vandaag langs zou komen.

 

Welke beslissing is de juiste?

Zenuwachtig zit ik in de auto onderweg naar jou toe. Al sinds de start van de OTS ben ik hier mee bezig geweest, dat zijn nu ongeveer 4 maanden. Jij bent er ook veel mee bezig. Je stelt bijvoorbeeld veel vragen aan je pleegouders. En jJe wilt het nu ook wel eens van mij horen. Waar ga je nu eigenlijk wonen, waar mag je blijven?   

De bloggers

Over ons

De Jeugd- & Gezinsbeschermers staat voor de bescherming van kwetsbare kinderen en het versterken van gezinnen en jongeren. Samen met het gezin of de jongere versterken we wat goed gaat en gaan we aan de slag met wat beter kan en moet. Met onze blogs geven we een inkijkje in ons werk: met verhalen over onze drive, wat ons raakt, wat ons verrast en waar we op vastlopen.

Blijf op de hoogte

    © Copyright 2025 De Jeugd- en Gezinsbeschermers
    Aan deze website kunnen geen rechten worden ontleend.