Er waren veel zorgen over de veiligheid in dit gezin. En dan met name over de rol van vader. Inmiddels blijft vader echter in beeld bij de GGZ, worden er zo nu en dan laagdrempelige huisbezoeken gedaan door de politie en kan de hulpverlener van de kinderen ook met vader in gesprek gaan. Dit betekent dat hij – ondanks eerdere terughoudendheid – nu betrokken blijft bij het leven van zijn kinderen. Een kleine, maar veelbetekenende stap richting veilig contact en een duurzame relatie. En dat is te danken aan het MDA++.

Zenuwachtig zit ik in de auto onderweg naar jou toe. Al sinds de start van de OTS ben ik hier mee bezig geweest, dat zijn nu ongeveer 4 maanden. Jij bent er ook veel mee bezig. Je stelt bijvoorbeeld veel vragen aan je pleegouders. En jJe wilt het nu ook wel eens van mij horen. Waar ga je nu eigenlijk wonen, waar mag je blijven?   

Je hebt zelf niet zo’n fijn verleden en daar heb je ook last van. Je wordt regelmatig heel erg boos en gaat dan heel hard schreeuwen. Tijdens deze afspraak gaan we onze zorgen met jou bespreken. We hebben namelijk een Veilig Thuis-melding binnengekregen. Mijn collega en ik hebben ons voorbereid op een ingewikkeld gesprek. We weten niet goed wat we kunnen verwachten, hopelijk valt het mee.

Ik draag mijn collega’s op handen, zou nooit meer andere collega’s willen, en kan echt mezelf zijn in het team. Maar wat voor invloed de samenwerking met mijn collega’s op mijn werkplezier had, realiseerde ik mij pas toen het even minder lekker ging…

Soms, als ik naar huis rijd en mijn werkdag overzie, vraag ik me af: zien mensen mij wel als mens? Als jeugdbeschermer sta ik er voor de kinderen. Kinderen die het niet zo getroffen hebben in het leven, kinderen die zelf niet kunnen benoemen wat zij nodig hebben en kinderen van liefdevolle ouders, die om wat voor redenen dan ook overweldigd zijn door het opvoederschap en die het daardoor niet altijd lukt om goede keuzes te maken. Daarnaast ben ik er voor ouders, om samen te werken, samen een weg te vinden voor de beste toekomst voor hun kind. Maar mijn goede bedoelingen, als jeugdbeschermer en als mens, worden soms over het hoofd gezien. 

Daar lig je dan in bed, na te denken over de werkdag. Allerlei situaties en gedachtes passeren, zo ook de woorden van deze moeder; harteloze gezinsvoogden. Op het moment dat ik daar bewust bij stil sta, komt dit binnen en raakt het mij. Ik harteloos? 

Na mijn verlof ben ik weer vol goede moed begonnen. De afgelopen periode loop ik echter tegen een probleem aan: de aanvraag van financiering voor deze hulpverlening die ten koste gaat van mijn tijd met de jongeren. 

Vandaag is een van mijn eerste eigen zittingen. We gaan het hebben over het verlengen van een ondertoezichtstelling en machtiging uithuisplaatsing. Voor mijzelf is het een spannende zitting, omdat ik de zaak heb overgenomen van een collega die uit dienst is gegaan en ik voor mijn gevoel nog niet voldoende op de hoogte ben van het torenhoge dossier in de langlopende zaak. Ik kan daar niets aan doen, maar voel me er toch schuldig over.

De veiligheid van mijn kind in het geding?