Ik had liever met jullie gezeten om te horen hoe het met je gaat...

Na mijn verlof ben ik weer vol goede moed begonnen, dit maakt dat ik ineens veel nieuwe gezinnen begeleid en een aantal oude ook weer heb opgepakt. Bij een nieuw gezin kijk je in eerste instantie wat er speelt en wat er nodig is. Aan de hand daarvan vinden we het vaak nodig om hulpverlening in te zetten. Dit doe ik graag want dat zorgt ervoor dat er iets voor mijn jeugdigen kan veranderen. De afgelopen periode loop ik echter tegen een probleem aan: de aanvraag van financiering voor deze hulpverlening die ten koste gaat van mijn tijd met de jongeren. 

Iedere jeugdige een andere hulpvraag 

Zo heeft een gezin met vier kinderen hulp nodig omdat hun moeder regelmatig in de war is. We willen graag goed zicht krijgen op hun situatie, wat gebeurt hier nou eigenlijk? Of het jongetje dat bij ons onder voogdij staat waarbij we toch onderzoeken of hij weer bij zijn moeder kan wonen omdat zij zulke grote stappen heeft gezet. Dan is er nog een jongentje van zes dat momenteel vastloopt op school en bij wie we zorgen hebben over zijn hechting en lerend vermogen. Zo kan ik nog wel even doorgaan, want het afgelopen jaar was er in veel van mijn gezinnen een (nieuwe) hulpvraag.  

Voor de aanvraag van deze hulpverlening vullen we een document in met resultaten. Deze wordt door mij en de zorgaanbieder ingevuld en verstuurd naar de gemeente. De gemeente is uiteindelijk de partij die zo’n aanvraag beoordeelt. In alle bovenstaande gevallen werd de financiering (in eerste instantie) afgekeurd om verschillende redenen. Er gaan dan wat mails over en weer... "Kan het niet voor een lager tarief?" "Is deze hulp wel echt nodig?" en "Valt dit onder de jeugdzorg?"

Vervolgens zegt de hulpverlener dat het niet goedkoper kan en dat de hulp écht nodig is en staan we voor een dilemma. Dan maar een fysiek overleg inplannen. Hierin gaat de gemeente vervolgens overstag. 

Gemeenteperspectief 

Ik snap de gemeente echt wel hoor. Er moet bezuinigd worden en het is goed te begrijpen dat zij kijken naar hoe zij hun budgetten verdelen. Dat is nu eenmaal hun taak. Alleen, de tijd die en het geld dat wij nu besteden aan heen en weer mailen en overleggen met alle betrokken partijen zou ik zoveel liever doorbrengen met de jongeren.

Ik kan mijn tijd maar één keer besteden.  Dit kan ik doen bij een jongere op de bank, met het doen van een spelletje met hen of het wandelen van een rondje om te horen dat het goed gaat en dat de hulpverlening werkt. Of ik kan mijn tijd besteden aan gesprekken waarin ik mij moet verantwoorden voor de hulp die ik wil inzetten en de kosten hiervan. Aan welke van deze twee opties denkt u dat een jongere meer heeft?